3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 248. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk artylerii ciężkiej w Chełmie. W 1924 roku został przeniesiony do 5 pułku artylerii ciężkiej w Krakowie. 3 maja 1926 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 1926 był dowódcą II dywizjonu 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach. W kwietniu 1928 został przesunięty ze stanowiska dowódcy III dywizjonu na stanowisko kwatermistrza, a w marcu 1931 ponownie przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu. W związku z przeniesieniem w stan spoczynku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 sierpnia 1938 i 1. lokatą w korpusie oficerów artylerii (tzw. awans emerytalny).
Jako oficer był oceniany przez przełożonych jako przeciętny, choć sumienny, pracowity i dobry jako żołnierz.