Time o autorze i zdjęciu pisze, że „nawet dziś jego fotografia [...] wciąż rozbrzmiewa”. thumb|120px|Marc Riboud (1975) Michael Kazin, profesor historii na Uniwersytecie Georgetown i uczestnik protestów z roku 1967, napisał: „jednym z powodów popularności fotografii jest widoczna próba rozmowy z żołnierzami, próba przekonania ich do rzucenia broni i dołączenia do nas”. W późniejszych wywiadach Kasmir mówiła: „żaden z żołnierzy nie utrzymywał ze mną kontaktu wzrokowego. Myślę, że byli przerażeni możliwością otrzymania rozkazu strzelania do nas”, oraz „jeśli spojrzysz na moją twarz, wydaję się bardzo smutna: w tym momencie zobaczyłam jak młodzi są ci chłopcy. Byli takimi samymi ofiarami machiny wojennej jak każdy inny. Kiedy zobaczyłam to zdjęcie po raz pierwszy, rozpłakałam się”. Przez kolejne 30 lat od wydarzeń w Waszyngtonie, Riboud nie znał imienia osoby, którą uwiecznił na swym zdjęciu. Wtedy jedna z francuskich gazet odnalazła Kasmir, dzięki czemu fotograf mógł poznać bohaterkę wydarzeń z roku 1967.