Piąta wojna diadochów – konflikt stoczony w latach 288 p.n.e.–286 p.n.e. pomiędzy Macedonią, rządzoną przez Demetriusza I Poliorketesa z dynastii Antygonidów, a sojuszem złożonym z władcy Tracji Lizymacha, władcy Egiptu Ptolemeusza I Sotera, władcy Bliskiego Wschodu Seleukosa I Nikatora, oraz władcy Epiru Pyrrusa.
Geneza Od czasu śmierci Aleksandra Wielkiego Macedonią rządziła dynastia Antypatrydów. Do 319 p.n.e. sprawował tam władzę sędziwy strateg Antypater, który wyznaczył jako regenta po swojej śmierci, doświadczonego Poliperchona. Antypater obawiał się porywczości swojego syna Kassandra, dlatego nie powierzył mu od razu pełni rządów. W 317 p.n.e. Kassander dokonał inwazji na Macedonię i pokonał Poliperchona, odsuwając go tym samym na dalszy plan walk diadochówGrzegorz Lach, Wojny diadochów 323-281, Zabrze-Tarnowskie Góry, 2012, s. 268. Po śmierci Kassandra w 297 p.n.e. nastąpił kryzys, ponieważ jego następca Filip IV Macedoński zmarł kilka miesięcy po objęciu tronu Macedonii. Kolejne lata upłynęły na walkach pomiędzy wnukami Kassandra – Antypatrem I Macedońskim, oraz Aleksandrem V Macedońskim. Trudną sytuację w kraju postanowił wykorzystać Demetriusz I Poliorketes z dynastii Antygonidów, syn Antygona Monoftalmosa (pl. Jednookiego), dowódca doświadczony w poprzednich wojnach diadochów.