ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku. W listopadzie 1927 roku przeniesiono go do 1 pułku saperów, a tam nadal dowodził kompanią. Od sierpnia 1929 do października 1930 roku był instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów, od października 1930 do czerwca 1931 roku pełniącym obowiązki szefa sztabu 2 Brygady Saperów i od czerwca 1931 do lipca 1936 roku dowodził kompanią KOP „Grodno”. 1 stycznia 1936 roku awansował do stopnia majora sap. W latach późniejszych od lipca 1936 do lutego 1938 roku był kwatermistrzem Szkoły Podchorążych Rezerwy Saperów, a 28 lutego 1938 roku objął dowództwo Ośrodka Sapersko–Pionierskiego 20 DP.
Podczas marcowej mobilizacji 1939 roku objął dowództwo 20 batalionu saperów, a 3 czerwca 1939 roku został przeniesiony na stanowisko szefa fortyfikacji w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej był szefem saperów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I Warszawa i wraz z nim był ewakuowany. Granicę rumuńską przekroczył 19 września 1939 roku i został internowany. Przedostał się do Francji w listopadzie 1939 roku i został przydzielony do Zgrupowania Saperów. Od 2 stycznia do 16 marca 1940 roku był na kursie w Ecole Militaire et d’Application du Génie w Wersalu. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii był oficerem saperów w 7 Brygadzie Kadrowej Strzelców, a w latach 1940–1943 zastępcą szefa w Szefostwie Fortyfikacji nr 2.