Świętość życia – postulowana w bioetyce i teologii samoistna, nienaruszalna wartość wewnętrzna życia ludzkiego.
Pojęcie świętości życia jako samoistnej wartości wewnętrznej przypisywanej życiu człowieka rozumnego wiąże się z przypisywaniem samemu życiu ludzkiemu dobra. Życie jest dobre po prostu jako życie, od „momentu zapłodnienia aż do naturalnej śmierci”, niezależnie od tego, kiedy następuje animacja. Uznanie życia za dobre nie wymaga żadnych innych, zewnętrznych, argumentów. Nie wynika wobec tego z nadania mu takiej wartości przez człowieka ani także z innych wartości.
Przyjęcie świętości życia oznacza uznanie wartości życia niezależnie od jakości życia. Nie zależy również od użyteczności tego życia.
Świętość życia ludzkiego rozpatrywać można w dwóch ujęciach: świeckim i religijnym.
Ujęcie religijne Częściej spotyka się religijne ujęcie świętości życia ludzkiego, zwłaszcza w nauczanie Kościoła katolickiego. Pisze o niej Jan Paweł II w encyklice Evangelium Vitae. Uznaje on życie człowieka rozumnego za „rzeczywistość świętą”, za pełen miłości dar Boga, którego człowiek jest tylko depozytariuszem. Staje on wobec tego w obowiązku rozumnego dysponowania tym darem, doskonaląc swe życie dzięki miłości skierowanej ku Bogu i innym ludziom.