W 1842 klasztor został ponownie wyświęcony jako skit Zaśnięcia Matki Bożej, podlegający monasterowi Saharna, z tym jednak, że dawny ziemski majątek monasterski trafił do klasztoru Capriana. W 1912 kierujący skitem archimandryta Innocenty odremontował jego główną cerkiew. W 1919 skit otrzymał status monasteru. W 1898 wspólnotę monasterską tworzyło szesnastu mnichów, wszyscy byli pochodzenia rumuńskiego. Klasztor posiadał bibliotekę ze zbiorem ksiąg rumuńskich z XVII–XVIII w. W 1923 w klasztorze przebywało siedmiu mnichów, sześciu riasofornych posłuszników i ośmiu posłuszników.
Monaster został zlikwidowany po włączeniu terytorium Mołdawii do ZSRR, w 1949. Wspólnota mnisza uległa rozproszeniu, w obiektach klasztornych powstał kołchoz, w cerkwi urządzono magazyn tytoniu. Część cel uległa zniszczeniu. W 1988 kompleks klasztorny został odnowiony i zamieniony w plenerowe muzeum. W 1994 Mołdawski Kościół Prawosławny odzyskał obiekt i restytuował wspólnotę. Z powodu niedostatecznych funduszy nadal nie ukończono restauracji najstarszych, skalnych części kompleksu. W monasterskiej cerkwi, wyremontowanej do 2000, znajduje się ikonostas i ikony z XVIII i XIX w. W końcu XX wieku w monasterze przebywało dziesięciu mnichów i posłuszników.
Przypisy
Kategoria:Monastery eparchii kiszyniowskiej Kategoria:Klasztory prawosławne w Mołdawii