W 1857 został rektorem seminarium duchownego w Rydze, gdzie przeprowadził reorganizację szkoły. Brał także udział w opracowaniu kalendarzy prawosławnych w językach estońskim i łotewskim oraz w przygotowywaniu słownika łotewsko-rosyjskiego, redagował wydawaną przy seminarium gazetę. W 1866 wszedł do komitetu cenzury prawosławnych wydawnictw przy Świątobliwym Synodzie Rządzącym.
7 marca 1871 w Petersburgu został wyświęcony na wikariusza eparchii tobolskiej z tytułem biskupa bieriozowskiego, zaś w 1874 został ordynariuszem eparchii tobolskiej i syberyjskiej. Po sześciu latach przeniesiono go na katedrę kurską i biełgorodzką, natomiast w 1883 został biskupem permskim i wierchoturskim (od 1885 permskim i solikamskim w związku ze zmianą granic eparchii). W 1885 brał udział w zjeździe biskupów w Kazaniu, na którym dyskutowano nad metodami szerzenia i wzmacniania prawosławia na ziemiach rosyjskich zamieszkanych przez rdzenną, niesłowiańską ludność. Po pięciu latach sprawowania urzędu biskupa permskiego, na własną prośbę, w związku z chorobą, odszedł w stan spoczynku, otrzymując honorową godność przełożonego monasteru Trójcy Świętej w Biełgorodzie. Tam w 1891 zmarł, został pochowany w soborze Trójcy Świętej w Biełgorodzie.