Państwo Bailey nawiązali też znajomość z młodą parą przyrodników, Olausem Murie i Margaret „Mardy” Murie, którzy regularnie odwiedzali rezydencję w Waszyngtonie.

Następnym dużym, ornitologicznym dziełem Florence Bailey był dodatek do Handbook of Birds of the Eastern United States Franka Chapmana – Handbook of Birds of the Western United States, wydany w 1902. Książka zawierała 600 ilustracji z licznych źródeł, odniesienia do własnych prac terenowych oraz badań nad spreparowanymi okazami, w których Bailey pomógł Robert Ridgway z Smithsonian Institution. Książka ta była często przytaczana w pracach dotyczących ptaków tego regionu przez następnych 50 lat. Zawierała spisane bez technicznej precyzji żywe opisy zachowań ptaków, takich jak gniazdowanie, pożywianie się i wydawanie odgłosów, które w innych pracach nie były wystarczająco podkreślane.

Państwo Bailey dużo podróżowali i zachęcali młodzież do zgłębiania wiedzy w zakresie historii naturalnej. Przez następne trzy dekady Florence i Vernon Bailey zbadali większość zachodu USA. W 1907 udali się do południowej Kalifornii, Dakoty Północnej (tylko Florence w 1909, 1912, 1916), w 1914 – na wybrzeże Oregonu, a w 1917 – do Parku Narodowego Glacier.