W rzeczywistości takie zdarzenie nie miało miejsca. W dniu 24 lipca 1944 do miejscowości wjechał tabor kilkudziesięciu wozów konnych, na których znajdowali się nieumundurowani Ukraińcy, eskortowani przez 20-30 osobowy konny oddział „własowców”. Gdy tabor zaatakowali partyzanci, uzbrojona eskorta zbiegła z pola walki, reszta w taborach pozostała. Zginęło około 10 Ukraińców, a około 180 wzięto do niewoli. Nie wiadomo, czy Łabędzki brał udział w tej walce.

Domniemane represje Według życiorysu opublikowanego w 2008 roku w "Zeszytach Historycznych" Stowarzyszenia Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari (którego Łabędzki był współzałożycielem i wieloletnim wiceprezesem, a od 2011 r. prezesem), po kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli sowieckiej, skąd uciekł, w 1942 był aresztowany i więziony przez 3 miesiące przez gestapo w Hrubieszowie, po czym został wykupiony z więzienia.

Z kolei po wojnie, w listopadzie 1945 miał zostać zwolniony z wojska w wyniku tzw.