W wieku 28 lat (1698) cieszył się uznaniem Fryderyka III, o czym świadczy m.in. powierzenie mu kierownictwa końcowego etapu (1699–1706) budowy Berlińskiego Arsenału, rozpoczętej przez Johanna Neringa (w Berlinie był znany jako Johann von Bodt lub von Bott). Szybko awansował również w armii. Początkowo był kapitanem gwardii fizylierów, we wrześniu 1703 roku otrzymał stanowisko naczelnego inżyniera, specjalisty w dziedzinie budowy fortyfikacji pruskich, a następnie: 24 grudnia 1717 – stopień generała majora, 1 stycznia 1722 – stanowisko komendanta twierdzy Wesel 13 października 1728 – szefostwo pruskiego korpusu inżynieryjnego (jako generał porucznik) i stanowisko naczelnego intendenta budynków cywilnych i wojskowych (Generalintendant der Zivil- und Militärgebäude) w Dreźnie 16 marca 1741 – stopień generała piechoty, stanowisko komendanta twierdzy Drezno (zwierzchnika wszystkich fortyfikacji i budynków wojskowych) W tychże latach wykonał projekty licznych budynków cywilnych i obiektów wojskowych m.in. plany: twierdzy Kostrzyn (zob. Kostrzyn nad Odrą) fortyfikacji miejskich Szczecina (zrealizowano koncepcje Gerharda van Wallrawe) Był członkiem Berlińsko-Brandenburskiej Akademii Nauk. W roku 1742 utworzył „Ingenieurakademie zu Dresden“.