Nabył wówczas przeświadczenia o wysokiej muzykalności polskiego ludu, a także konieczności rozwijania zdolności muzycznych, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieżyMieczysława Demska-Trębacz, Tadeusz Mayzner (1892–1939) – muzyka i dzieci, w: Mówią Wieki, nr 5/1979, s.15-16, ISSN 0580-0943..
Lansował całościowy program umuzykalniania młodych ludzi. W latach 30. XX wieku pracował w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego jako radca ministerialny, instruktor śpiewu i muzyki szkolnej. W 1934, dzięki jego staraniom, wprowadzono do szkół „Program nauki śpiewu w szkołach powszechnych i gimnazjalnych”. Poświęcał się twórczości muzycznej dla dzieci, prowadził koncertowe akcje umuzykalniania, nauczał śpiewu w szkołach (m.in. w szkole powszechnej przy ul. Radzymińskiej i w gimnazjach: Emilii Plater i Szachtmajerowej). Prowadził liczne koncerty dla dzieci i młodzieży okraszone prelekcjami popularyzatorskimi. Organizował lekcje słuchania muzyki dla szkół powszechnych i średnich. Prowadził też lekcje słuchania muzyki w radiu, a Polskim Radiem współpracował od początków jego istnienia. Pod patronatem warszawskiej Rady Miejskiej zorganizował kilkusetosobowy chór międzyszkolny, działający w latach 1932–1939.