Porównanie z innymi testami Analiza porównawcza przy użyciu metod Monte Carlo pokazała, że test Shapira–Wilka ma największą moc spośród testów badających normalność: testu Andersona–Darlinga, testu Kołmogorowa–Smirnowa czy testu Lillieforsa.
Modyfikacja testu Oryginalnie zaproponowane podejście ograniczało się do próbek poniżej 50 obserwacji. Royston w 1995 roku zaproponował algorytm AS R181, który mógł być wykorzystany w zakresie
Zobacz też test Andersona-Darlinga test Jarquego-Bery test Kołmogorowa-Smirnowa test Lillieforsa
Przypisy
Bibliografia S.S. Shapiro, M.B. Wilk., An Analysis of Variance Test for Normality, Biometrika, Vol. 52, No. 3/4. (Dec., 1965), s. 591–611 Nornadiah Mohd Razali, Yap Bee Wah, Power comparisons of Shapiro-Wilk, Kolmogorov-Smirnov, Lilliefors and Anderson-Darling tests, Journal of Statistical Modeling and Analytics, Vol. 2 No. 1, 21–33, 2011
Linki zewnętrzne Tabele wartości dla testu Shapira–Wilka
Shapiro-Wilka Kategoria:Statystyka nieparametryczna Kategoria:Miary podobieństwa dwóch rozkładów