mały|Nagrobek ks. Henryka Białokoziewicza na cmentarzu w Myszyńcu Henryk Białokoziewicz (ur. 8 czerwca 1901 w Laskach, zm. 25 lutego 1976 w Ostrołęce) – polski duchowny katolicki.
Życiorys Syn Piotra i Józefy z Cudnochów. Po ukończeniu szkoły powszechnej podjął naukę w gimnazjum w Ostrowi Mazowieckiej. Jako gimnazjalista brał czynny udział w wojnie polsko-bolszewickiej w roku 1920. Rok później, po ukończeniu VI klasy gimnazjum, wstąpił do seminarium duchownego w Łomży. Święcenia kapłańskie przyjął 8 maja 1926 r. Pracował jako wikariusz w Rajgrodzie (1926–1926), Filipowie (1926–1927), Wysokiem Mazowieckiem (1927), Kadzidle (1928–1932), Grajewie (1932–1933) i Sejnach (1933–1934). 1 października 1934 roku został proboszczem w Rutce-Tartak, a od 1 lipca 1937 roku w Pawłówce.
thumb|Karta rejestracyjna Henryka Białokoziewicza jako więźnia w nazistowskim obozie koncentracyjnym w Dachau W czasie okupacji niemieckiej aresztowany 1 listopada 1940 roku w Pawłówce po tym, jak jednej z Polek zabronił służyć u Niemców. Uwięziony w Suwałkach, następnie w Działdowie, a od 28 lutego 1941 w Dachau, gdzie był poddawany nieludzkim próbom medycznym. W jego przypadku był „królikiem doświadczalnym” w badaniu ropowicy, a później przeprowadzano na nim testy malaryczne.