4 października 1939 roku został wzięty do niewoli.
Po krótkim pobycie w Rawie i Częstochowie skierowany do Stalagu II A Görlitz, z którego zbiegł 26 października 1940 roku i przez Węgry przedostał się do Palestyny. Od 9 stycznia 1941 roku służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich, początkowo w stopniu sierżanta w baonie zapasowym, a następnie przydzielony do 2 batalionu strzelców na stanowisko zastępcy dowódcy plutonu. 16 grudnia 1941 roku został ranny pod Gazalą. W 1942 roku zdał egzamin z zakresu 6 klas gimnazjalnych i skierowany od 15 kwietnia do 15 sierpnia 1942 roku do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Palestynie, w której pozostawiono go jako instruktora. Ponownie w 2 batalionie strzelców od 1 lipca 1943 roku na stanowisku zastępcy dowódcy plutonu rozpoznawczego. Uczestnicząc w kampanii włoskiej, w lutym 1945 roku został ranny nad rzeką Sangro. Mianowany podporucznikiem piech. 1 marca 1944 roku z jednoczesnym oddaniem do dyspozycji Oddziału Personalnego Sztabu Naczelnego Wodza. Ponownie w 2 Korpusie Polskim od 18 października 1944 roku jako pełniący obowiązki dowódcy kompanii w 23 batalionie piechoty 7 Dywizji Piechoty.