7 maja 1938 został aresztowany i oskarżony o kontakty z wrogami narodu mającymi „szpiegować na rzecz Polski, Anglii i Japonii”, i 17 sierpnia 1939 skazany przez wojskowy trybunał Floty Pacyficznej na 15 lat łagru, 5 lat utraty praw i pozbawienie stopnia wojskowego i odznaczeń. W maju 1940 został zwolniony i odzyskał stopień wojskowy i odznaczenia.
Od września 1940 do lutego 1941 dowodził brygadą łodzi podwodnych Floty Czarnomorskiej, następnie został szefem wydziału Floty Czarnomorskiej, od lipca do września 1941 szefem sztabu, później dowódcą bazy wojskowo-morskiej w Noworosyjsku, uczestniczył w ubezpieczaniu kerczeńsko-teodozyjskiej operacji desantowej, organizacji zaopatrzenia wojsk radzieckich w Sewastopolu i przygotowaniu obrony Noworosyjska. W sierpniu 1942 został dowódcą noworosyjskiego rejonu obronnego, jednocześnie od grudnia 1943 do marca 1944 dowodził Azowską Flotyllą Wojskową, a od grudnia 1944 do końca wojny dowodził Flotyllą Dunajską. 13 grudnia 1942 został kontradmirałem, a 24 maja 1945 wiceadmirałem. W 1950 ukończył ze Złotym Medalem Akademię Sztabu Generalnego, 1950-1951 dowodził Flotyllą Kaspijską, od listopada 1951 do maja 1953 7 Flotą na Pacyfiku, następnie był zastępcą szefa Zarządu Przygotowania Bojowego Sztabu Głównego Floty Wojskowo-Morskiej ZSRR, w 1969 zakończył służbę wojskową.