szczególnie zasłużył się podczas walk na Pomorzu. Wykonał 112 lotów bojowych, brał udział w 28 walkach powietrznych, w których strącił 11 samolotów wroga osobiście i 3 w grupie. 18 marca 1945 został ranny. Od 1945 należał do WKP(b). Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, potem został skierowany do 1 eskadry 523 niszczycielskiego pułku lotniczego w Kobryniu, a w sierpniu 1950 na Daleki Wschód. Od 28 maja 1951 do 1 marca 1952 uczestniczył w wojnie w Korei jako zastępca dowódcy i dowódca eskadry, wykonując 160 lotów bojowych, wylatując 143 godziny i 25 minut, brał udział w 63 walkach powietrznych, w których strącił osobiście 11 samolotów. 19 stycznia 1952 otrzymał stopień majora. Po wojnie koreańskiej dowodził eskadrą 523 niszczycielskiego pułku lotniczego 303 Niszczycielskiej Dywizji Lotniczej 54 Armii Powietrznej na Dalekim Wschodzie, od października 1955 do grudnia 1958 był starszym instruktorem-lotnikiem 30 Dywizji Lotniczej, następnie pomocnikiem dowódcy niszczycielskiego pułku lotniczego, w październiku 1959 został przeniesiony do rezerwy w związku z wypadkiem lotniczym z 26 kwietnia 1959, w którym odniósł ciężkie obrażenia.