Armii awansował kolejno na stopień: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1893), podporucznika (1 maja 1895), porucznika (1 maja 1899), rotmistrza (1 listopada 1909) i majora (1 listopada 1916).
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich Józefa Piłsudskiego z 3 kwietnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer armii austriackiej w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1916, po czym przydzielony do Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, Główne Kwatermistrzostwo.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 17 Pułk Ułanów. W tym czasie obok stopnia wojskowego przysługiwał mu tytuł adiutanta sztabowego. Z dniem 15 sierpnia 1923 roku został przydzielony z Oddziału Kontroli Administracyjnej MSWojsk. do macierzystego 17 puł. Z dniem 31 sierpnia 1923 roku, na własną prośbę, został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Borysławiu, a w 1928 w Krośnie. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X. Był wówczas w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X.