Przejął po ojcu majątek i został właścicielem Zagórza. W 1905 Stanisław Łobaczewski posiadał we wsi obszar 531,7 haAlojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405. i pozostawał właścicielem w kolejnych latach. Na jego własności była wydobywana ropa naftowa. W 1905 przekazał 1000 koron na rzecz Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, a rodzina Łobaczewskich odstąpiła grunt w Zagórzu celem budowy miejscowej sokolni. Właścicielem ziemskim w Zagórzu został także jego brat Zygmunt, który w 1911 jako właściciel tabularny wraz z wspólnikami posiadał 525 ha. W 1909 obaj bracia był uprawnieni do wyboru posła na Sejm Krajowy Galicji.
Działał we władzach Powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku, w 1904 pełnił funkcję sekretarza (prezesem był Włodzimierz Truskolaski), a 31 maja 1904 został ponownie członkiem komisji rewizyjnej. 23 listopada 1905 został wybrany członkiem zarządu i zastępcą przewodniczącego (Jana Potockiego) zarządu powiatowego w Sanoku Towarzystwa „Kółek Rolniczych” z siedzibą we Lwowie i pełnił funkcje w kolejnych latach•.