Stanisław Radajewicz (ur. 18 marca 1899 roku w Łodzi, zm. 10 czerwca 1991 roku w East Orange) – major piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, działacz niepodległościowy, mianowany podpułkownikiem przez władze II RP na uchodźstwie, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Stanisław Radajewicz do 1914 roku uczęszczał do szkoły realnej w Łodzi. W marcu 1916 roku w Radomsku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a 12 kwietnia do Legionów Polskich. Po 2 miesiącach na żądanie rodziców został z nich zwolniony. W gimnazjum realnym w Radomsku kontynuował naukę kończąc w 1917 roku IV klasy i jednocześnie działał w tamtejszej komórce POW. W Wojsku Polskim od 1 listopada 1918 roku, uczestnicząc początkowo w organizacji oddziałów w Radomsku, a 1 stycznia 1919 roku został przydzielony do Obozu „Jabłonna”. Ukończył w nim szkołę podoficerską oraz dowodził plutonem w kompanii sztabowej obozu. Mianowany plutonowym 3 kwietnia 1919 roku z jednoczesnym nadaniem przydziału do sądu polowego 2 Dywizji Piechoty Legionów, w którym służył do końca wojny polsko-bolszewickiej. Od 3 kwietnia do 3 sierpnia 1919 roku był w nim protokolantem, od 3 sierpnia 1919 do 31 grudnia 1920 roku zastępcą sekretarza, od 31 grudnia 1920 do 24 kwietnia 1922 roku sekretarzem i w tym czasie (1920) awansując do stopnia starszego sierżanta.