Henryk Kompf (ur. 11 lipca 1905 w Trzemesznie, zm. 20 marca 1979 w Szczecinie) – polski laryngolog, doktor medycyny.
Życiorys Był trzecim synem z siedmiorga dzieci Marii (z domu Koszcząb) i Zygmunta Kompfa, urzędnika w poznańskiej Goplanie. Był bratankiem ks. Aurelego Kompfa i bratem ks. Janusza KompfaJednym z przodków rodziny był wielkopolski lekarz Edmund Wawrzyniec Kompf (ur. 1835), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego (1860 r.), autor napisanej w j. łacińskim dysertacji "O urazowych zwichnięciach biodra".
W 1924 ukończył poznańskie Gimnazjum św. Marii Magdaleny. W latach 1924–1930 odbył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego i jako doktor wszechnauk medycznych podjął w 1931 pracę w Lecznicy Spółki Brackiej w Katowicach, gdzie zdobył specjalizację w zakresie otolaryngologii. W 1936 objął stanowisko ordynatora Oddziału Otolaryngologicznego Szpitala Miejskiego w Chorzowie, którym kierował do sierpnia 1939.
Po wybuchu II wojny światowej podjął służbę w V Szpitalu Okręgowym w Krakowie i Szpitalu Wojskowym 504 w Tarnopolu, skąd 18 września 1939 ewakuował się do Rumunii i dalej przez Włochy do Francji, gdzie w 1940 ukończył Szkołę Podchorążych Sanitarnych w Combourg i otrzymał przydział do I Dyw. WP w stopniu kapr.