Unii Lubelskiej, który w lipcu 1948 przekształcono w Klinikę Otolaryngologii Pomorskiej Akademii Medycznej.
W 1949 pomimo dużych trudności kadrowych i sprzętowych, zajął się organizacją kolejnego w Szczecinie oddziału laryngologicznego w Szpitalu Zakaźnym (obecnie Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Zespolony im. Marii Skłodowskiej-Curie) przy ul. Arkońskiej. W latach 1950–1952 był zatrudniony jako lekarz na Oddziale Otolaryngologicznym Szpitala Wojewódzkiego MSW. W latach 1952–1954 był kierownikiem Poradni Otolaryngologicznej Wojewódzkiej Przychodni Ochrony Macierzyństwa i Zdrowia Dziecka i konsultantem Szpitala Dziecięcego im. Janusza Korczaka. W 1954 objął stanowisko ordynatora Oddziału Otolaryngologicznego Szpitala Kolejowego w Szczecinie przy al. Wyzwolenia. Jako jeden z pierwszych w Polsce stosował terapię z użyciem penicyliny, wówczas niedostępnej w kraju. Stał się również pionierem na skalę ogólnopolską tzw. chirurgii jednego dnia. Idea ta zapożyczona była i sprawdzona w Szkocji (Nicoll).
Ze Szpitalem Kolejowym związany był do końca pracy zawodowej (1973). Był kolejno lekarzem, ordynatorem, zastępcą dyrektora i w okresie od maja do lipca 1968 dyrektorem placówki.