Choroba jednak rozwija się dalej, a kora na zgrubieniu stopniowo wykrusza się.
W zrakowaceniach pojawiają się zbudowane z grzybni białawe poduszeczki. Są to sporodochia, w których odbywa się bezpłciowe zarodnikowanie konidialne. Jesienią w szczelinach kory porażonej przez patogena wytwarzane są perytecja z zarodnikami innego typu – askosporami powstającymi na drodze askogamii.
Epidemiologia Choroba rozprzestrzenia się zarówno przez konidia, jak i askospory. Rozprzestrzenianiu się choroby sprzyja duża wilgotność powietrza, a zwłaszcza długotrwałe opady deszczu. Zarodniki przenosi wiatr i woda. Nasilenie choroby w sadzie zależy także od innych czynników – od kondycji drzew, występujących na nich ran oraz od podatności poszczególnych odmian na tę chorobę. Bardzo wrażliwa są np. takie odmiany, jak: 'Koksa Pomarańczowa', ‘Reneta Kanadyjska’, mało podatne są natomiast: ‘Close’, 'Antonówka', ‘Grafsztynek’. Jak dotąd nie zbadano do końca, w jaki sposób zarodniki wnikają do jabłek. Uważa się, że wnikają przez przetchlinki, jednak przeczą temu wcześniejsze zakażenia. Jeśli chodzi o pędy, to głównymi wrotami zakażeń są występujące na nich rany, przez które wrastają do drzewa strzępki infekcyjne kiełkujących zarodników.