Clark sporządził krótkie opisy skatalogowanych rękopisów, zamieścił historię każdego z nich (jeżeli była znana), przepisał treść kolofonów, dodał bibliografię dla każdego rękopisu. Jeżeli któryś z nich zawierał ilustracje, zostało to odnotowane. Rękopisy skatalogowano w porządku alfabetycznym według bibliotek, w których były przechowywane. Clark podał numery sigli, jakimi rękopisy te były oznaczane przez Gregory'ego, Scrivenera, von Sodena i Dobschütza – o ile były im znane. Część rękopisów nie była jednak dotąd znana biblistom. W edycji zamieszczono fotograficzne facsimile 72 rękopisów (ponadto jedno na okładce).
Oceny Goodsped w Przedmowie pochwalił Clarka za skatalogowanie wielu nieznanych dotąd rękopisów, a także tych, które uchodziły za zaginione. Liczba skatalogowanych przez niego rękopisów siedmiokrotnie przewyższyła liczbę znaną dla Gregory'ego. Zbiory greckich rękopisów NT w Ameryce mają krótką historię, zaczęto je późno formować i nie mogą być porównywalne z kolekcjami rękopisów NT na Górze Athos, Paryżu, Rzymie, Londynie i Górze Synaj, to jednak są znacznie większe i bardziej wartościowe niż dotąd myślano. Proces formowania amerykańskich kolekcji jeszcze się nie zakończył. Goodspeed wyraził nadzieję, że dzieło Clarka zachęci innych do sporządzenia katalogów dla rękopisów starożytnych przekładów NT, tj.