Petersberg (w średniowieczu znany także jako Lauterberg) – dawny klasztor kanoników regularnych z kościołem św. Piotra znajdujący się w pobliżu miejscowości Petersberg na wzgórzu noszącym tę samą nazwę, założony przez pierwszych Wettynów w XII w. i stanowiący ich nekropolię; obecnie w granicach Niemiec, w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, zamieszkały przez członków ewangelickiego zakonu Communität Christusbruderschaft Selbitz.
Historia Wyniosłe wzniesienie w pobliżu miasta Halle nad rzeką Soławą, któremu dopiero w XIV w. nadano nazwę Petersberg od wezwania kościoła klasztornego, było we wczesnym średniowieczu zapewne ośrodkiem kultu pogańskiego. Przed 1000 r. wzniesiono na nim kościół w kształcie rotundy z półkolistą apsydą, którego fragment zachował się na północ od dzisiejszego kościoła.
W 1124 r. jeden z pierwszych członków dynastii Wettynów, hrabia Wettinu Dedo IV zapoczątkował tu fundację klasztoru kanoników regularnych, początkowo nazywanego Lauterberg – budowę założenia kontynuował jego młodszy brat Konrad Wielki, margrabia Miśni i margrabia Łużyc. Konrad w 1127 r. uzyskał przejęcie klasztoru pod bezpośrednią zwierzchność papieską. Centrum klasztoru stanowił romański kościół św. Piotra, poświęcony w 1146 r. i rozbudowany w 1184 r..