Zastępca dowódcy 13 dywizjonu artylerii konnej od kwietnia 1936, a od 14 stycznia 1939 w 30 pułku artylerii lekkiej dowodził III dyonem, pozostając na tym stanowisku po mobilizacji pułku i podczas kampanii wrześniowej. Uczestniczył w obronie Modlina, a 22 września 1939 został ranny w Kazuniu. Znalazł się w niewoli niemieckiej po kapitulacji twierdzy i w latach 1940–1942 przebywał w Oflagu XII A Hadamar, w latach 1942–1945 w Oflagu II D Gross-Born i w 1945 w Stalagu X B Sandbostel.

Po uwolnieniu służył od września 1945 w 2 Korpusie Polskim, przydzielony á la suite do 1 pułku artylerii lekkiej, a po przewiezieniu Korpusu do Wielkiej Brytanii przeniesiony do 2 pułku artylerii lekkiej, w którym również nie otrzymał stanowiska.

W listopadzie 1947 powrócił do Polski i zamieszkał we wsi Zaryń. W lutym 1948 został administratorem majątku Dębnica Kaszubska. W następnym roku ze względów rodzinnych uzyskał przeniesienie do Słupska i od 15 września 1949 w Okręgowym Zarządzie Państwowych Gospodarstw Rolnych kierował sekcją stanu posiadania w Dziale Analiz i Planowania. Od lutego 1950 pracował w Rejonie Przemysłu Leśnego w Słupsku, kolejno jako: w latach 1950–1951 kierownik sekcji zaopatrzenia, w latach 1951–1953 kierownik sekcji kontroli technicznej i w latach 1953–1959 szef produkcji.