Jesienią 1941 został dowódcą pułku pancernego w 3 Brygadzie Pancernej na Froncie Południowo-Zachodnim i Południowym, od stycznia do kwietnia 1942 był szefem sztabu 2 Brygady Pancernej na Froncie Południowym, a od kwietnia do 26 grudnia 1942 szefem sztabu 24 Korpusu Pancernego Frontu Briańskiego/Woroneskiego, brał udział w bitwie pod Stalingradem, operacji woroszyłowgradzkiej i charkowskiej. W czerwcu 1943 został dowódcą korpusu, uczestniczył w bitwie pod Kurskiem, operacji smoleńskiej (m.in. wyzwoleniu Jelni), 31 sierpnia 1943 został mianowany generałem majorem wojsk pancernych, latem 1944 brał udział w operacji białoruskiej, m.in. wyzwalaniu Mińska. W październiku 1944 uczestniczył w Operacji Gumbinnen, 2 listopada 1944 otrzymał rangę generała porucznika, w styczniu 1945 walczył w Prusach Wschodnich, po wojnie dowodził korpusem pancernym i dywizją pancerną w Leningradzkim Okręgu Wojskowym i był szefem sztabu 7 Armii Zmechanizowanej, w 1949 ukończył ze złotym medalem Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa i ponownie został szefem sztabu 7 Armii Zmechanizowanej.