jest także jednym z najszybszych zawodników w swojej dyscyplinie, dzięki czemu stanowi nieustanne zagrożenie dla defensywy rywali. Cechą charakterystyczną jego występów są rozmaite kopnięcia taktyczne (dalekie przeniesienia gry poprzez zagranie nogą, „zawieszenie piłki” w powietrzu czy zagrania jej po ziemi w ostatniej fazie akcji); ponadto Johnson stosunkowo pewnie wykonuje kopnięcia na bramkę: rzuty karne czy podwyższenia.
Widowiskowa gra szybko przyniosła porównania Johnsona do bardziej znanych zawodników rugby league, Staceya Jonesa, Andrew Johnsa, a ze względu na bardzo charakterystyczny rodzaj zwodów do Benjiego Marshalla.
Mimo tego komentatorzy stosunkowo często zarzucają reprezentantowi Nowej Zelandii brak regularności i wahania formy na przestrzeni całego sezonu. Wskazują, że nie potrafił w pełni zrealizować pokładanych w nim nadziei, a do tego przeplata natchnione spotkania przeciętnymi, niekiedy wręcz łącząc takie rodzaje zagrań w czasie jednego meczu.