Był on synem znanego budowniczego organów, w młodym wieku otrzymał solidne przygotowanie zawodowe pomagając ojcu w jego pracy i poszerzając swoją wiedzę o doświadczenia najbardziej znanych francuskich i niemieckich budowniczych organów. W Genui przyjął zlecenie na zbudowanie niewielkich organów dla kościoła anglikańskiego. Wówczas to spotkał się z Remondinim, który przedstawił mu pomysł zbudowania organów dla kościoła Santa Maria Immacolata. Trice zaakceptował jego pomysł i w 1885 roku przystąpił do pracy. Fundusze na sfinansowanie projektu wyłożył Benedetto Chiappa. Plan Remondiniego przewidywał instrument podzielony na 3 sekcje: główne organy nad portalem wejściowym oraz dwa mniejsze instrumenty, choral i espressivo, ulokowane po obu stronach ołtarza głównego, sterowane elektrycznie poprzez konsolę. Klawiatura podzielona została na 3 manuały z 61 głosami i 1 pedał z 30 głosami. Trice zastosował materiały najwyższej jakości, szczególnie jeśli chodzi o brzmienie instrumentu oraz wprowadził kilka własnych, innowacyjnych rozwiązań technicznych, takich jak wiatrownice, pozwalające na korzystanie z tego samego rejestru na różnych klawiaturach oraz elektrycznego systemu transmisji, po raz pierwszy zastosowanego we Włoszech. Gotowy instrument zawierał w sumie 1886 piszczałek.