Deklaracja berlińska () – deklaracja teologiczna z 1909 roku, podpisana przez 56 niemieckich pastorów i teologów pietystycznego Gemeinschaftsbewegung, skierowana przeciwko ruchowi zielonoświątkowemu.
Treść Według deklaracji ogłoszonej 15 września 1909 roku w Berlinie, w ruchu zielonoświątkowym manifestuje się duch, ale jest to duch fałszywy, pochodzący nie z góry lecz z dołu; ma wiele cech wspólnych ze spirytyzmem. Działają w nim demony, które prowadzone przez szatana w przebiegły sposób mieszają prawdę z kłamstwem w celu zwiedzenia dzieci Bożych.
Skutek Miesiąc później niemieccy zielonoświątkowcy wydali w odpowiedzi Deklarację Mülheimerską. Pastor luterański Jonathan Paul, który był organizatorem ruchu zielonoświątkowego w Niemczech, w Kassel, zdecydował się na popieranie tworzenia pierwszej denominacji zielonoświątkowej w tym państwie, stając się czołowym niemieckim działaczem pentekostalnym.
Deklaracja berlińska miała pewien wpływ na niechętny stosunek europejskich środowisk pentekostalnych do ekumenizmu.