Epidemiologia Patogen przezimowuje w postaci grzybni na pozostałych w glebie resztkach pędów pomidora oraz w mikrokonidiach na nasionach pomidora. Wytwarza też przetrwalnikowe chlamydospory, które w glebie kiełkują. Zakażenie pomidorów następuje głównie w glebie przez korzenie. W zainfekowanych roślinach grzybnia patogenu rozwija się w wiązkach przewodzących, zajmując całą ich długość. Wydziela przy tym metabolity: kwas fuzariowy, lykomarazminę i wazyfuskarynę. Reagując na te substancje, roślina pomidora wytwarza zatyczki tylozowe, które stopniowo zamykają naczynia. Początkowo utrudnia to przepływ wody przez roślinę, później niemal całkowicie go hamuje.
Ochrona Znacznie ograniczono znaczenie tej choroby przez wprowadzenie do uprawy odmian odpornych oraz zastąpienie gleby podłożami sztucznymi, w których patogen nie może się rozwijać. Aby zlikwidować drugie jej źródło – zakażone nasiona, należy stosować zaprawianie nasion. Bardzo ważne jest też przestrzeganie zasady, by rozsadę hodować na podłożach pozbawionych patogenu. Choroba szerzy się głównie na miejscach, w których przez wiele lat uprawia się corocznie pomidory i inne rośliny z rodziny psiankowatych i dyniowatych. Nie stosuje się chemicznego zwalczania choroby na porażonych już roślinach.
Przypisy
Kategoria:Grzybowe choroby roślin