Wolter zaproponował wydanie eposu królowi Ludwikowi XIV, jednak poprzez regenta przysłano mu odmowę, zarzucając herezję. Przysłano też z powrotem tekst ocenzurowany, z gwiazdkami zamiast tekstu. Postanowił więc wydać Henriadę potajemnie, bez zgody króla. Wydanie okrojone, w 9 pieśniach z 1723 nosi tytuł La Ligue ou Henry le grand i zostało wydane w Genewie. Dopiero 5 lat później Ludwik XV przysłał biedującemu w Londynie Wolterowi 2 tys. koron oraz zgodę na subskrypcję i druk pełnego wydania Henriady. Nie zgodził się jednak na dedykację utworu swojej osobie. Wobec tych okoliczności epos został zadedykowany królowej angielskiej Elżbiecie i wydrukowany w pełnej wersji w Londynie dzięki patronatowi królowej. Za życia autora wyszło jeszcze kilka wydań dzieła, przysparzając mu sukcesów finansowych.
W Polsce autorami tłumaczeń byli m.in. Jan Kanty Chodani (1803), Euzebiusz Słowacki (1803) i Ignacy Dembowski. Julian Niemcewicz przetłumaczył 2 pieśni Henriady w 1777 roku (niezachowane).
Fabuła Każda z 10 części eposu rozpoczyna się wstępem, chwalącym cnoty króla Henryka oraz streszczającym dalszą wierszowaną treśćWikisource. La Henriade.