Samolot wyposażono w silnik M-63, ale znaczącą poprawę osiągów miano zamiar uzyskać dzięki chowanemu podwoziu. Podczas badań w locie, udało się osiągnąć prędkość 486 km/h. Co prawda nadal to nie było to, czego oczekiwali konstruktorzy, ale nawet ten niewielki postęp zachęcił do podjęcia dalszych prac. W planach było zastosowanie mocniejszych jednostek napędowych M-64 i M-65, ale że żaden z nich nie trafił do produkcji seryjnej, do dyspozycji projektantów był silnik M-63R z reduktorem i wydłużonym wałem. W maju 1940 roku gotowy był projekt czwartego prototypu I-207/4, jednak budowa prototypu napotkała przeszkody. Projekt I-270 usunięto z planów prac doświadczalnych na 1940 rok, zespół pracowników zajmujący się projektem w większości został przesunięty do innych obowiązków. Tym samym realizacja budowy stanęła pod znakiem zapytania. Z pomocą przyszła wojna zimowa i zebrane podczas jej trwania doświadczenia. Okazało się, że na wyposażeniu radzieckiego lotnictwa brakuje maszyn zdolnych do wykonywania precyzyjnych bombardowań z lotu nurkowego. W odróżnieniu od I-16, I-207 był w stanie samodzielnie wystartować z podwieszonymi dwiema bombami FAB-250 i jak wykazały przeprowadzone we wrześniu i październiku 1940 roku próby na I-207/3 w takiej konfiguracji próby, wykonać precyzyjne bombardowanie.