Dane taktyczno–techniczne Jednostki typu Farfadet były małymi okrętami podwodnymi o konstrukcji jednokadłubowej. Długość całkowita wykonanych ze stali jednostek wynosiła 41,3 metra, szerokość 2,9 metra i zanurzenie 2,6 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 185 ton, a w zanurzeniu 202 tony. Okręty napędzane były na powierzchni i pod wodą przez silnik elektryczny Hillairet-Huguet o mocy 183 koni mechanicznych (KM). Jednośrubowy układ napędowy zapewniał prędkość 6,1 węzła na powierzchni i 4,3 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 115 Mm przy prędkości 5,3 węzła w położeniu nawodnym oraz 28 Mm przy prędkości 4,3 węzła pod wodą. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 30 metrów.
Okręty wyposażone były w cztery zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 450 mm, bez torped zapasowych. Załoga jednego okrętu składała się z 16 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Przebieg służby Okręty typu Farfadet zostały wcielone do służby w Marine nationale w latach 1902–1903. Jednostki otrzymały numery ewidencyjne Q7-Q10. Okręty pełniły służbę na Morzu Śródziemnym.