W 1878 został naczelnym księgowym Royal Navy, zaś w 1882 stałym sekretarzem (szefem całej służby cywilnej w resorcie) Admiralicji. Szybko został przeniesiony do Irlandii, gdzie był szefem zawodowej kadry urzędniczej na wyspie, w randze wiceministra. W 1886 został zwolniony z tego stanowiska, najprawdopodobniej ze względu na swoje poparcie dla działaczy zabiegających o przyznanie Irlandii prawdziwej autonomii. W 1887 powołano go na stanowisko gubernatora Tasmanii, które było prestiżowe, ale w praktyce mniej newralgiczne niż posada w Dublinie. Dał się poznać jako promotor rozwoju gospodarczego i infrastrukturalnego Tasmanii, a także zwolennik ściślejszej integracji sześciu australijskich kolonii brytyjskich.
W 1893 powrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie powołano go do komisji królewskiej badającej sytuację kolonii na wyspie Dominika. Rok później trafił do kolejnej komisji, tym razem zajmującej się powiązaniami finansowymi między Anglią a Irlandią. W listopadzie 1894 został szefem brytyjskiej służby celnej, ale zaledwie pół roku później zmarł w wieku 58 lat.