Adam Chełmoński (ur. 28 marca 1890 w Warszawie, zm. 16 sierpnia 1959 we Wrocławiu) – polski prawnik, adwokat i radca prawny, wiceminister sprawiedliwości, profesor prawa administracyjnego i gospodarczego, wykładowca Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, Uniwersytetu Wrocławskiego i Wyższej Szkoły Ekonomicznej we Wrocławiu, działacz organizacji zawodowych, poseł na Sejm I kadencji w II RP z ramienia Związku Ludowo-Narodowego.
Życiorys Urodzony 28 marca 1890 roku w Warszawie. Był synem internisty dr. Adama Chełmońskiego i bratankiem malarza Józefa Chełmońskiego. Wychowywał się w Warszawie i we wsi Adamowizna w okolicach Grodziska Mazowieckiego, gdzie jego ojciec zakupił dom. Uczęszczał do gimnazjum rządowego w Warszawie, jednak został z niego usunięty za udział w strajku z 1905 roku. Egzaminy maturalne zdał eksternistycznie w 1909 roku i wstąpił na petersburską politechnikę, ale szybko przeniósł się na Uniwersytet Petersburski, gdzie cztery lata później ukończył prawo. Już w okresie studiów interesował się prawem cywilnym, a w szczególności prawnymi aspektami obrotu handlowego. Otrzymał propozycję pracy na macierzystej uczelni z perspektywą objęcia profesury i w tym celu zdecydował się uzupełnić studia w Paryżu w zakresie prawa cywilnego.