Ponadto od 1922 roku pełnił obowiązki szefa katedry prawa handlowego i wekslowego na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie początkowo prowadził wykłady w charakterze zastępcy profesora, w 1929 uzyskał habilitację, w 1930 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego na tej uczelni.

Został wybrany posłem na Sejm RP I kadencji 1922–1927 z ramienia Związku Ludowo-Narodowego z okręgu kieleckiego, lecz przedwcześnie zrzekł się mandatu na początku 1926. W 1925 roku został członkiem Komisji Kodyfikacyjnej Rzeczypospolitej Polskiej, w której m.in. współredagował projekt prawa handlowego jako przewodniczący sekcji prawa handlowego. Jego umiejętności i kompetencja jako prawnika spowodowały, że został powołany w 1925 roku w skład Rady Adwokackiej w Warszawie i w latach 1932–1934 pełnił funkcję jej wicedziekana, a od 1934 do 1935 roku – dziekana. W 1928 został radcą w Państwowej Radzie Prawniczej. 23 września 1932 roku objął funkcję redaktora naczelnego „Palestry”, która właśnie stała się organem prasowym Rady. Z dniem 24 kwietnia 1937 roku zrezygnował z kierowania redakcją „Palestry”, jako że tego samego dnia został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.