Po wojnie pracował przy zbiorze materiałów dla komisji badającej niemiecką grabież na okupowanym terytorium ZSRR. W 1939 został członkiem korespondentem, a w 1946 akademikiem Akademii Nauk ZSRR, 1947-1950 był profesorem Akademii Nauk Społecznych, 1950-1972 kierownikiem katedry historii Moskiewskiego Instytutu Pedagogicznego im. Lenina, a od 1954 starszym pracownikiem naukowym Instytutu Historii ZSRR Akademii Nauk ZSRR. Jednocześnie w 1962 został przewodniczącym Rady Naukowej Akademii Nauk ZSRR ds. kompleksowego problemu „Historia Wielkiej Rewolucji Październikowej”. W latach 1942–1943 opublikował pracę „Armija Sowieckogo Sojuza”, był jednym z redaktorów drugiego tomu „Istorii Grażdanskoj Wojny w SSSR” (1942) i autorów tomu 2 i 3 „Istorii dipłomatii” (1945).

Pisał swoje prace zgodnie z obowiązującą linią partii komunistycznej. Od końca lat 20. był jednym z aktywniejszych propagatorów kultu osoby Stalina, z którego imieniem łączył założenie Armii Czerwonej i wszystkie zwycięstwa na frontach wojny domowejGieroi strany.