W czerwcu 1941 został zastępcą ludowego komisarza przemysłu ciężkiego ZSRR (do 1943), głównym konstruktorem Ludowego Komisariatu Przemysłu Ciężkiego ZSRR i głównym konstruktorem fabryki czołgów w Czelabińsku, po ataku Niemiec na ZSRR zajmował się ewakuacją zakładu kirowskiego i innych fabryk za Ural oraz założeniem w Czelabińsku wielkiego centrum przemysłu czołgowego znanego jako „Tankograd”, w 1943 otrzymał stopień doktora nauk technicznych. W 1945 powrócił do Leningradu na stanowisko głównego konstruktora biura konstruktorskiego SKB-2, 19 marca 1949 został dyrektorem utworzonego wówczas Wszechzwiązkowego Instytutu Naukowo-Badawczego Ministerstwa Budowy Maszyn Średnich ZSRR, w 1947 opracował czołg IS-4, w 1951 czołg PT-76, w 1953 T-10, a w 1963 traktor K-700 „Kirowiec”. W 1968 został zastępcą szefa przemysłu obronnego ZSRR, a w 1972 członkiem rady naukowo-technicznej Ministerstwa Przemysłu Obronnego ZSRR. W latach 1946–1950 i 1966–1970 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. W Pawłohradzie ustawiono jego pomnik.