Po powrocie do Polski 16-letnia Broniewska skończyła w Łodzi X Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej i zaczęła w Warszawie studia na Wydziale Humanistycznym uniwersytetu (historia sztuki i socjologia) oraz na Wydziale Dziennikarstwa. W czasie praktyki w redakcji tygodnika Po Prostu poznała swego przyszłego męża, dziennikarza Stefana Kozickiego. Ślub wzięli w grudniu 1947. Latem 1948 Broniewska-Kozicka wraz z mężem przeniosła się do Łodzi, gdzie rozpoczęła pracę jako asystentka reżysera przy filmie Dom na pustkowiu i jednocześnie studiowała socjologię na Uniwersytecie Łódzkim. Jesienią 1948 urodziła córkę Ewę, kontynuowała pracę przy filmie oraz trzeci rok socjologii. Studia socjologiczne i dziennikarskie wkrótce przerwała. Po uzyskaniu stypendium państwowego, w październiku 1949 wyjechała do Paryża, gdzie zdała egzaminy na drugi rok Wydziału Realizatorskiego Instytutu Filmowego I.D.H.E.C.