8 Korpus Zmechanizowany () – wyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.
Formowanie i działania bojowe Pierwsze formowanie 8 Korpusu Zmechanizowanego rozpoczęto 7 lipca 1940. Dowództwo sformowano na bazie dowództwa 4 Korpusu Kawalerii. W dniu ataku III Rzeszy na Związek Radziecki (22 czerwca 1941) 8 KZmech. liczył 31 927 żołnierzy oraz miał na stanie, od 858 do 932 czołgi (wg różnych źródeł), w tym: 100 szt. T-34, 71 szt. KW-1, 2 szt. KW-2, 14 szt. BT-2, 109 szt. BT-5, nieznaną liczbę BT-7, 344 szt T-26, w tym 50 z miotaczami płomieni (chemiczne), 48 szt. T-35, 47 szt. T-37/T-38/T-40. 8 KZmech. wchodził w skład Frontu Południowo-Zachodniego i stacjonował na terytorium Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Uczestniczył w walkach z niemiecką 1 Grupą Pancerną w rejonie Dubno – Łuck – Brody, ulegając prawie całkowitej zagładzie.
4 sierpnia 1941 roku na bazie dowództwa 8 KZmech. sformowano dowództwo 38 Armii.
Drugie formowanie 8 Korpusu Zmechanizowanego nastąpiło na podstawie rozkazu NKO nr 1124070 z 10 stycznia 1943. W skład korpusu zostały przekazane czołgi i armaty samobieżne ufundowane przez kołchoźników z Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej: 120 szt. T-34, 16 szt. SU-122 i 16 szt. SU-85.