10 Korpus Zmechanizowany () – wyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.

I formowanie Pierwsze formowanie Korpusu rozpoczęto marcu 1941 roku w Leningradzkim Okręgu Wojskowym.

Skład 21 Dywizja Pancerna, 24 Dywizja Pancerna, 198 Dywizja Zmotoryzowana, 7 pułk motocyklowy, oddziały korpuśne: 386 samodzielny batalion łączności, 34 samodzielny zmotoryzowany batalion saperów, 110 korpuśna eskadra lotnicza, 65 polowa kasa Gosbanku.

Wypsosażenie 22 czerwca 1941 10 Korpus zmechanizowany miał na stanie: 506 czołgów (bez 198 Dywizji Zmotoryzowanej), w tym: 276 BT, 227 T-26, w tym 38 z miotaczami płomieni (chemiczne), 2 T-27, 1 T-38, 86 samochodów pancernych BA-10 i BA-20.

Dowódcy 10 Korpusu Zmechanizowanego: generał major Iwan Łazariew – 11.03.1941 – 20.07.1941.

W chwili ataku Niemiec korpus znajdował się w składzie 23 Armii Frontu Północnego w okolicach Leningradu. Od 25.06.1941 roku uczestniczył w walkach z armią fińską na przesmyku karelskim (wojna kontynuacyjna). Następnie przeniesiony na zachód od Leningradu do składu 8 Armii Frontu Północno-Zachodniego.

Rozformowany 20.06.1941 roku.