Jedenastozgłoskowiec był często wykorzystywany przez poetów romantycznych, zwłaszcza w powieściach poetyckich.
Zatrząsł się Perkun, zagrzmiały niebiosa, I góry wschodnie zadrżały w posadach, Czarne się chmury na wiatrach podniosły, I warcząc, burze i zniszczenie niosły. Wszyscy Bogowie pobledli, a ludzie Zbudzeni ze snu, padli na modlitwę. Porwał się ojciec, i co w ręku trzymał, Z gniewem wyrzucił na przelękłą ziemię. Leciał słup ognia i utonął w morzu, Aż morze prysło, ziemia się strzaskała.
Wstęp do poematu został ujęty w sekstyny, czyli strofy sześciowersowe rymowane ababcc.
Prostemi słowy do prostych serc ludu Idę z piosenką, kołatam do duszy, I słucham, pragnąc największego cudu, Czy piosnka serca zdrętwiałe poruszy? Czy Bogów dawnych i ojców wspomnienie Łzę choć wyżebrze, wymodli westchnienie?
Strofa ta była bardzo popularna w okresie romantyzmu. Posługiwali się nią między innymi Adam Mickiewicz (Morlach w Wenecji) i Juliusz Słowacki (Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu). W epice historycznej stosował ją Julian Ursyn Niemcewicz (Bolesław Śmiały).
Treść Anafielas oparty został na historii i ludowej tradycji litewskiej. Bohaterem jest wielki książę Witold Kiejstutowicz, stryjeczny brat króla Władysława II Jagiełły.