Wawrzyniec Julian Ludwik Kubala (ur. 5 września 1885 we Lwowie, zm. 20 lipca 1967 w Katowicach) – polski doktor praw, wiceprezydent Lwowa w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się 5 września 1885 we Lwowie. Był synem Ludwika (1838-1918, historyk, nauczyciel) i Leony z domu Trzcińskiej herbu Pobóg (1853-1934), kuzynem braci Władysława (1891-1941, podpułkownik intendentury) i Kazimierza (1893-1976, major pilot) Kubalów. W 1903 w C.K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie ukończył VIII klasę ze stopniem celującym i zdał egzamin dojrzałości z odznaczeniem (w jego klasie byli m.in. Jan Kanty Piętak, Kazimierz Thullie). W 1906 był stypendystą Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie. Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego uzyskując tytuł naukowy doktora w 1912.
Był działaczem endecji. Należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, Koła Braterskiego i Ligi Narodowej. Podczas I wojny światowej na początku 1917 został wykładowcą ekonomii politycznej na Wyższych Polskich Kursach Naukowych w Kijowie (WPKN) na stanowisko docenta prawa. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości od 1912 do 1930 zamieszkiwał w Warszawie.