Objawy Typowym objawem jest gwałtowne więdnięcie liści. Najpierw na liściach pojawiają się pomiędzy ich nerwami żółte, a potem brunatne przebarwienia. Następuje to głównie na wierzchołkach pędów, gdzie woda i sole mineralne mają najdłuższą drogę do przebycia. Początkowo zmiany chorobowe obejmują tylko niektóre gałęzie, później jednak choroba rozprzestrzenia się także na sąsiednie konary. Na poprzecznym przekroju porażonych pędów cewki i naczynia w drewnie mają nietypową, brunatną lub czerwonawą barwę. Takie zmiany zabarwienia występują także na korzeniach. Przy dużej wilgotności powietrza na przebarwionym drewnie można dostrzec biały nalot grzybni. Pod mikroskopem składa się on z konidioforów z zarodnikami konidialnymi.
Epidemiologia Obydwa patogeny tej choroby zimują w postaci grzybni w glebie lub w korzeniach porażonych roślin. Grzybnia ma także zdolność tworzenia sklerocjów, które w glebie mogą przetrwać nawet 10 lat. Infekcji pierwotnej dokonuje grzybnia, która z gleby wnika do korzeni poprzez rany w ich skórce, lub przez włośniki. Rozrastająca się w naczyniach i cewkach grzybnia wytwarza zarodniki konidialne i zatyka je swoją masą. Ponadto wydziela toksyny, które również przyczyniają się do obumarcia drzewa.