Gil, Studia z dziejów i tradycji metropolii kijowskiej XII–XX w., Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, Lublin 2009, ss.186–187..
W latach poprzedzających likwidację unickiej diecezji chełmskiej z inicjatywy władz carskich wnętrze cerkwi w Gródku przekształcono w duchu prawosławia rosyjskiego. Przed 1870 usunięto z niej organy, zaś jeszcze wcześniej, w 1866, wstawiono jednorzędowy ikonostas z wizerunkami Matki Bożej, Jezusa Chrystusa, św. Szczepana, św. Mikołaja, postaciami Ewangelistów na carskich wrotach i sceną Ostatniej Wieczerzy nad nimi. Wykonał go R. Bieliński w Hrubieszowie. Dalsze zmiany w architekturze cerkwi miały miejsce po 1875, gdy miejscowa wspólnota została już włączona do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Usunięto wówczas ołtarze boczne, konfesjonały, ławki i ambonę, zaś w 1887 przebudowano dachy i umieszczono na nich cebulaste kopułki. Zmieniono również wezwanie cerkwi na Świętego DuchaP. Sygowski, Monaster bazyliański w Gródku Nadbużnym i jego cerkiew w XVIII–XX wieku [w:] red. A. Gil, Studia z dziejów i tradycji metropolii kijowskiej XII–XX w., Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, Lublin 2009, s.189..