Historia Adolf Weil w 1886 roku opisał chorobę przebiegającą z gorączką oraz uszkodzeniem wątroby, nerek i płuc, nazwaną później (1917) leptospirozą. Mikroorganizm wywołujący chorobę został po raz pierwszy opisany w 1907 roku w nerce pacjenta zmarłego na żółtą gorączkę. Kolejne opisy krętków pojawiały się około 1915 roku w Japonii oraz w Niemczech, podczas I i II wojny światowej, przy okazji leptospiroz pojawiających się u żołnierzy, którzy m.in. pili brudną wodę. Uważa się również, że Leptospira była powodem endemicznej choroby wśród Indian w Nowej Anglii, w latach 1616–1619.
Struktura right|thumb|Leptospira sp. widziana w mikroskopie skaningowym Leptospiry to cienkie, spiralne krętki. Mają od 6 do 20 mikrometrów długości i 0,1 mikrometra szerokości. Zdarzają się również dłuższe osobniki. Posiadają haczyk na jednym lub obu końcach. Nadaje im to charakterystyczny kształt znaku zapytania. Ruch jest możliwy dzięki dwóm periplazmatycznym rzęskom, które rozciągają się na całej długości bakterii i zakotwiczają się na jej końcach. Niektóre zmutowane leptospiry mogą nie posiadać rzęsek. Białka krętków wykazują zdolności adhezyjne do macierzy pozakomórkowej komórek gospodarza.