Władysław Romuald Welz (ur. 11 listopada 1897 w Przemyślu, zm. 22 września 1983) – pułkownik Wojska Polskiego.
thumb|Nagrobek Władysława Welza na cmentarzu Pobitno w Rzeszowie Życiorys Urodził się 11 listopada 1897 w Przemyślu jako syn Stanisława.
Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich w szeregach 1 i 6 pułku piechoty. W 1915, jako żołnierz 1 kompanii III batalionu 1 pp został ranny. 16 kwietnia 1917 został uznany za niezdolnego do żadnej służby. 23 lipca tego roku orzeczenie zostało zatwierdzone.
Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Następnie awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. Do 1934 był oficerem 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Przemyślu (w tym w 1924 służył jako oficer nadetatowy w Oddziale Ogólnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X). Był członkiem oddziału Polskiego Białego Krzyża w Przemyślu. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 63. lokatą w korpusie oficerów piechoty.