Jednak aby ominąć poruszone wyżej trudności modelu Wallace'a, Grossen i współpracownicy musieli stworzyć zupełnie inny model.

Otóż zaproponowali oni, że funkcję ssaczego chromosomu Y pełniłyby pierwotnie zarówno 1A, jak i 1B. Uzasadnili, że nierekombinujący Y siłą rzeczy gromadzi mutacje, a także że w różnych populacjach występują różne jego haplotypy. Dalej zauważają, że u niektórych gatunków osobniki o genotypie YY mogą być żywotne, wnioskując o recesywnych mutacjach nagromadzonych w każdym haplotypie. W końcu przypominają o roli temperatury w determinacji płci u części kręgowców. Wyższe temperatury maskulinizują traszkę grzebieniastą, niskie ją feminizują. W oparciu o te fakty Grossen et al. proponują następujący scenariusz. W populacji pierwotnej istniały 2 haplotypy, oznaczane YA i YB, każdy z nich noszący odmienne letalne mutacje recesywne. Następnie z powodu zmiany klimatycznej bądź rozszerzenia zasięgu występowania na północ populacje wystawione zostały na działanie chłodniejszych temperatur, sprzyjających powstawaniu większej liczby samic, także o genotypach XYA i XYB. Samice takie rozmnażały się z samcami o takich samych genotypach. Z krzyżówki XYA i XYB powstałyby między innymi genotypy YAYA i YBYB. Oba chromosomy nosiłyby tą samą letalną mutację. Genotyp taki prowadziłby więc do śmierci zarodka.