Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku. W 1932 był oficerem piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza. W czerwcu 1932 roku został przeniesiony z KOP do 75 pułku piechoty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 23 listopada 1937 roku sprawował stanowisko dowódcy 43 pułku piechoty w Dubnie.
Na czele 43 pułku piechoty walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, między innymi w walkach o podwarszawską Falenicę. Został wzięty przez Niemców do niewoli i był osadzony w Oflagu VII A Murnau, gdzie jako mąż zaufania obozu współpracował z Międzynarodowym Czerwonym Krzyżem. Po wyzwoleniu wstąpił w szeregi PSZ i został przydzielony do 2 Brygady Strzelców Karpackich. Do Polski wrócił w 1947.
Zmarł 6 czerwca 1967 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XIV B-8-3a).
Był żonaty z Aleksandrą Zającówną (1903–1980), z którą miał córkę Aleksandrę Janinę (ur. 11 listopada 1923, zm. 15 września 2015), zamężną z Józefem Karzbon, i syna Zbigniewa Stanisława (ur. 11 listopada 1923).