W celu wykształcenia misjonarzy dla krajów skandynawskich i bałtyckich utworzone zostały w 1578 roku alumnaty papieskie w Ołomuńcu i Braniewie (pierwszy na ziemiach polskich) oraz w 1582 roku alumnat w Wilnie.
Alumnaty papieskie fundował, a następnie utrzymywał w całości lub częściowo, papież. Alumnaty powstałe w Europie w XVI w. prowadzili jezuici (do czasu ich kasaty, później były przejmowane przez inne zakony bądź kasowane). Program studiów był najczęściej 4- lub 5-letni, obejmując dość rozległy wachlarz nauk humanistycznych, filozoficznych i teologicznych. Liczba uczniów była uzależniona od zasobności fundacji; i tak np. wynosiła ona w Braniewie – 25, w Wilnie – 20, w Krasławiu – 8, w Świerżniu – 13.
Po ukończeniu uczelni wychowankowie składali przysięgę zobowiązującą ich do wierności i posłuszeństwa wobec Stolicy Apostolskiej w zakresie pracy i pełnienia funkcji duszpasterskiej na terenach wyznaczonych przez Kongregację Rozkrzewiania Wiary; równocześnie zobowiązywali się, że bez zgody Kongregacji nie przejdą do żadnej diecezji lub zakonu.